Deze website maakt gebruik van cookies.
Om het gebruiksgemak van onze website te verbeteren maakt de website van de Ekklesia Amsterdam gebruik van Google Analytics. Google verzamelt gegevens, ook buiten de website van de Ekklesia Amsterdam. Door gebruik te blijven maken van deze website geeft u hier toestemming voor.
Ik heb het
gelezen

Prekenarchief


30 Apr 2017
André Roes
De poëzie van Ida Gerhardt
‘Hun liefde en hun veten/ gaan niet meer in mij om. / Er bleef alleen het teken: brandmerk en adeldom. / Als een fossiel in zwarte lei. / Zij slapen. Eeuwen diep in mij.’ Het verleden, zo zegt het gedicht, ís er, en is er ook weer niet. Met de wonden uit het verleden omgaan, is een levenskunst. Je moet ze zo ver open houden dat je ze kunt verzorgen, om ze daarna te laten dichtgaan. Wat je zeker niet moet doen is je wonden, in dwangmatig zelfbeklag, wijd openhouden en ze telkens opnieuw aan anderen laten zien. Dan gaan ze zéker niet dicht. En: er is soms iets van buiten jou nodig om je van die donkere, die zwaarte, die zwaarmoedigheid te bevrijden, een licht van buiten, van een ander, van iets anders. Je kunt je niet aan je eigen haren omhoogtrekken. 
gedichten van Ida Gerhardt
lees de toespraak »
orde van dienst »
deNes Strangelove